» Trans Patagonia
Travel-reports
We'd
like to receive your travel-reports (we prefer in english!),
so we can publish them on our site.
Please, send us your own stories to info@perumotors.com.
Hereby you find a few reactions (most of them unfortunately
in dutch) from our customers.
September 2008 "Machu Picchu Express" by Carter Takacs
August 2007 "Ride The Andes" Follow here 'Live' the weblog of Rob Croese
March 2007 "Private-tour through Chile, Bolivia and Peru" by Leo & Janet
November - December 2006 "TransAmazonia - From Cusco to Rio" by Walter Huberts
October - November 2006 "From Lima to Arequipa " by Sharon and Mike
October 2006 "Peru On 2 Wheels (Arequipa - Lima)" by Ronald Braun
May 2006 "Motortrails Groep" by Hans Conijn
March 2006 "Andean Adrenaline (short version)" by Maarten Padmos
December 2005 "Privé-tour" by Leo & Janet
April 2005 "Desert to Jungle" by Ad, Rian, Theo & José
March 2005 "Honeymoon in Peru" by Klaas & Wendy
October 2004 "National Geographic Traveller" by Sjaak Ipenburg
September 2004 "Desert to Jungle" by Gerhard ten Hoopen
"Machu Picchu Express" by
Carter Takacs.
September
2008
Now
after more than three weeks after returning to the responsibilities
of life, my enthusiasm for the services provided to my first jaunt
into Peru by Geert and Lars of PeruMotors has not diminished.
A somewhat experienced rider now living on the pacific coast of Costa Rica who had spent many years working in tourism service related businesses, but had never gone on an organized motorcycle tour, I had certain expectations of what would be involved and had made allowances for what could be provided. I say here and now that the entire experience, both that of my two weeks of the organized tour (Machu Pichu Express, from the 3rd until the 13th of September 2008) and of my week riding solo, was positive and well organized program resulting in great experiences that would not have occurred if not for the efforts and pre-planning and thought of PeruMotors.
The tour itself has
other details and explanations out there, I only need to add that
I thoroughly enjoyed myself and certainly recommend it as one of
their tours. As I intend to do more riding with PeruMotors, I'll
wait to make any comparisons as to what else is better. For my
non - organized part of my ride, I was well stocked with spares
and had their full resources available at a touch of the finger.
As Lars became famous amongst some of us for saying "everything
is possible, it just takes time and money", or something like that,
I felt that I had a silver parachute strapped to me and my bike.
That bike by the way, a Yamaha XT660, was a good choice. Not at
all like the EXC 450 I mostly mount, but superior of a choice for
this type of riding. Injected as well, even in the hills at over
4000 meters it ran clean, handling remarkably well on and, even
a little bit hard, off road. The lighter riders (I'm at 100 kilos)
seemed quite happy with their Honda 400 Falcons. The chase truck
and trailer during the tour did get used, but only after a pilot
error during a afternoon ride extension. One of the only times
that Lars was not out in front fending off or warning of route
hazards.
It is hard to believe what could be done consistently better and/or
provided at a price lower to the consumer than what PeruMotors
provide me on my trip. Great guys, great bikes, great destinations,
stuff you won't see unless you have already been there, and a relaxed
atmosphere. You can even but dings in the machine, though I didn't,
without a lecture and a big bill on departure. Just enroll in the
optional insurance, I did.
Carter.
Here you can follow 'Live' the weblog (English) of Rob Croese. He makes with his friends a private tour through Peru, Bolivia en Chile in August of 2007.
http://boliviatrip.croesetranslations.com/
Ja, lieve mensen, Leo & Janet zijn in maart 2007 bij ons teruggeweest voor een nieuwe privé-tour door Chile, Bolivia en Peru. Hun zeer uitgebreide reis-verslag met foto's is te lezen op hun forum van de BMW GS-Club Nederland
Trek er maar weer een halfuurtje voor uit. Leo & Janet bedankt voor jullie gezelligheid en voor het prachtige verslag, ennuh... op naar het PeruMotors-kruisje, dat je krijgt als je voor een derde keer naar Arequipa komt.
Lars & Geert Abel.
http://www.bmwgsclub.nl/forum/viewtopic.php?p=310664#310664
"TransAmazonia - From Cusco to Rio de Janeiro " by Walter Huberts
November-December 2006
The longest trip in the history of PeruMotors went on November 23rd 2006 from Cusco (Peru) to be on New Year's Eve on the beach of Copacabana in Rio de Janeiro (Brasil). It was a wonderful journey from the Pacific to the Atlantic overland in 'just' six 6 weeks. 9 Riders and a passenger joined us on this monster-tour.
One of the riders (Walter Huberts) made, during the tour, a high-tech ongoing travel-report, with photo's, GPS-waypoints and a link to Google-Earth.
Take a look on the site, click here.
We'd like to thank Walter, for his company, stories, photo's and off course his coordinates.
X-mas 2006 in Brasil
"Lima - Arequipa " by Sharon and Mike.
Lima - Arequipa / October - November 2006
In October we met 3 All American Boys and a Girl in Lima. They came to Peru for a motor-tour from Lima to Arequipa. Sharon and Mike posted a travel-report of 10 pages (!) their thread on ADV-rider.com.
Sharon, Mike, Bryan and Jeff, we've enjoyed it having you guys, and we hope that we might see you again some time.
And thanks for the good advertising for PeruMotors, because we could welcome a lot of ADV-rider visitors on our website. Thanks again!!!
Click here for the link.
"Peru on 2 wheels" by Ronald Braun.
Arequipa - Lima October 2006
Peru Op 2 Wielen
WOW, dat kan ik (links op de foto!) uitbrengen na 3 weken en 3500 km door Peru gecrost te hebben. Wat een bijzonder land met veel verschillende landschappen en vergezichten.
Plannen
Deze family-man heeft eens in de paar jaar de behoefte om zijn haar is te ontwarren op een onorthodoxe manier. Normaliter gedwee mee met het gezin naar de CenterParcs van Nederland e.o., maar als de tijd rijp is dan pakken we ook uit en vliegen naar de uithoeken van de wereld op zoek naar avontuur. Dit keer dus 3 weken naar Peru op een off the road motor. Ik hou ervan om in het land van keuze een lokaal bekende om me heen te hebben om mij ook de niet toeristische dingen en de achterkant van het land te laten zien. In Peru was dit Geert Boeder die ik al 25 jaar ken uit de BVG en Relan tijd.Hij is na wat omzwervingen in Arequipa terecht gekomen om nooit meer weg te gaan en bestiert daar met Utrechtse Lars de reisorganisatie PeruMotors. Hij was dus de gids en samen met nog 4 andere motorrijders en een volgauto zijn we erop uitgetrokken.
Reizen
Na
27 uur gereisd te hebben sta je dan in Lima, waar de volgende dag
nog een binnenlands vluchtje van 1000 kilometer en 2 stops bijkwamen
alvorens mijn oud-collega de hand te schudden in Arequipa. Aldaar
de motoren bestegen om aan de tocht te beginnen. Het was een mix
van on en off-road stukken, waarbij woestijnen, bergpassen, regenwouden
en steden (dorpjes) werden aangedaan. Ook de snelwegen vormden een
uitdaging aangezien zeker de 1e week het asfalt een lappendeken bleek
van gaten en kuilen. Als je even niet oplette, kon zomaar je voorwiel
voor de helft verdwijnen in de "oneffenheidjes". Maar voor het eerst
in het bestaan van PeruMotors is er niemand onderuit gegaan deze
toer, en bleef ook het aantal lekke banden binnen de perken (6). Zelf
heb ik nog wel een handstandje gedaan op de motor toen er een hond
onder de wielen sprong. Deze voddenbalen lagen om de paar honderd
meter langs de weg en vonden het leuk om naar alles wat langs kwam
luid te blaffen en te happen. Deze harige vriend heeft zich echter
bij zijn voorvaderen mogen melden of heeft de rest van het jaar ernstige
hoofdpijn... De stoere Fries die vlak achter me reed had wel even "de
box vol" toen hij dit zag gebeuren! Op de weinige wegen kom je trouwens
van alles tegen waarvoor je even van het gas moet, want ook de Lama's,
Alpaca's, geiten, varkens, koeien, ezels, schapen en wat dies meer
zij gebruiken deze zelfde wegen...
Eten
Mijn verwesterde gestel had die eerste week ook heftig moeite met de hoogte waar we ons op bevonden, 4500-5000 meter boven zeeniveau wat wel een stripje Finimal kostte en de nodige kopjes coca thee. Deze thee overigens deed mijn roommate uit Canada regelmatig in hogere sferen belanden, maar als echte Hollander deden deze bladeren mij weinig in dat opzicht! Ook de maag die prima bestand is tegen Big Macs en shoarma met veel saus kwam in opstand tegen de Peruaanse keuken. Ook al deed ik niet echt gek en at ik niet al te uitheems, vloeibaar en met krampen zag de maaltijd vlot weer het licht! Ik heb ook biefstuk van de Alpaca gegeten (kleine lama met platte snuit) omdat er niet anders was, maar anderen uit de groep hebben zich tegoed gedaan aan cavia's en organen. "When in Rome, do as the Romans do" gaat het adagium, maar zover krijg je mij dus echt niet. Ik hoef ook niet persé een 'broodje van Kootje', maar deze marmot op een stokje van Farfán is dus niet aan mij besteed!
Hoogtepunten
Peru heeft een aantal 'must see attracties', en die zijn dan ook allen aangedaan. Colca Canyon, 2 x zo diep als de Grand Canyon, Lake Titicaca, het hoogst bevaarbare meer ter wereld met zijn Uros eilanden waarop Indianen leven op drijvende riet eilandjes. Uiteraard Machu Pichu, de lost city of the Inca's. Onontdekt door de Spanjaarden (na 4 uur met de trein en een half uur bus begrijp ik waarom...) ligt hier een nog intacte ruïne van een verloren gegane cultuur, heel bijzonder. De geheimzinnige Nasca lijnen, enorme tekeningen op een kilometers groot zandplateau. Alleen te zien vanuit een klein vliegtuigje (burp, waar is het zakje...?) dit onverklaarbare fenomeen. Ook de Pre-Inca begraafplaats Chauchilla waar de skeletten uit het zand steken is aangedaan, waar ik even lekker mocht raggen door de woestijn. Via de PanAmerican Highway naar Huacachina, een oase in de woestijn waar lekker gerelaxed kon worden en met een dikke V8 buggy dwars door de zandduinen geblazen kon worden. Hier ook gesandboard, in mijn geval plat op de buik met mach 5 naar beneden suizen en hopen op het beste....Per speedboot naar de Ballestas eilanden om daar het levendig Dolfinarium te aanschouwen. Al deze bezienswaardigheden zijn bezocht en vele andere waar we langs kwamen. Zo ook de cathedralen die in Cusco staan en te zien zijn in "the motorcycle diaries" over het leven van Ché Guevara.
Onvergetelijk
Het was een aaneenschakeling van prachtige vergezichten, maar ook lekker toeren door de bergen, goede gesprekken voeren over religie, politiek, relaties etc. met andere culturen, tot jezelf komen en ook mentaal ontladen, bruisende steden maar ook bittere armoede zien, kortom van alles wat. Ook apart om te merken hoe snel je went aan de nieuwe omgeving die niet meer is dan jij, je motor en je rugzakje met kleren. Weg uit de hectiek van een fulltime baan, gezin met 3 jonge kinderen, studie, druk sociaal leven en dagelijkse files. Heerlijk om dat even achter je te laten en nu na terugkomst er weer helemaal klaar voor te zijn. Mijn Canadese roommate werkte voor het Canadese en Amerikaanse leger in Kabul, Afghanistan en had ook even een break uit het oorlogsgeweld aldaar. Hele aparte jongen die veel meegemaakt had en zo'n reis een extra dimensie geeft door het nauwe contact wat je op zo'n toer hebt met elkaar. Saillant detail wat ik van hem hoorde: Kabul heeft het grootste open riool ter wereld, en metingen van het leger hebben uitgewezen dat de lucht verontreinigd is met 35% menselijke ontlasting. Hij vertelde dat je binnen een half uur al een zwarte neus hebt en dat alles daar dus onder de menselijke uitwerpselen zat... Daar gaat mijn volgende reis dus niet heen, dat wordt waarschijnlijk Cuba waar ik ook een maatje heb zitten die me Cuba op een andere manier kan laten zien dan de standaard toerist. Ik kijk er al naar uit, maar kan ook nog jaren teren op deze prachtige reis.
The MotorTrails-group May 2006.
Hans Conijn (sitting, second from the rightside), one of the travelers, wrote his report on his weblog http://hans.shareyourstory.nl.
Hans, thanks a lot for this beautiful travel-report and we hope that we can see you another time in Arequipa.
Andean Adrenaline short version (door Maarten Padmos)
Spring 2006 Deelnemers:
El Snurko (Sjaak), houdt menig hotelgast wakker.
El Patsero (Bert), de sterkste, de slimste, de coolste... El Muerto (Marco), als de dood voor de dood...
El Krento (Maarten), vraagt wisselgeld aan zwerver!
El Guido (Lars), kompas overbodig, verdwaalt nooit.
Lima (Peru) Na een vlucht van ± 16 uur werden we keurig opgehaald van Lima-airport door een mannetje met bord. Bij het hotel aangekomen, redelijk al in de jet-lag sferen een koud biertje en heerlijk slapen. Arequipa (Peru) Aankomst in Arequipa (na een binnenlandse vlucht van een uurtje)volgens plan.
Op het vliegveld werden verwelkomd door mister PeruMotors himself, Lars. We werden door Lars naar Hostal la Gruta gebracht, een heerlijk hotelletje waar Lars eveneens (mede-)eigenaar van blijkt te zijn. Een bezoek aan het hoogst gelegen terras van Arequipa gaf een mooi uitzicht over één van de meest indrukwekkende Plaza's van Zuid Amerika en de weergaloze vulkaan El Misti, die helaas al dagen in de misti was gehuld. We werden door een heuse aardbeving opgeschrikt, en na een aantal biertjes werd de geschatte waarde van Richter aardig opgevoerd.
Moquegua (Peru) De tocht hierheen voerde vanaf Arequipa in het begin met veel slingerende wegen, lekker om in te komen, later in eindeloze lang gestrekte asfalt wegen door een immense droge, dorre woestijn richting Chili. De gieren zweefden boven de Pan American High Way waar we de kilometers onder ons weg voelde glijden. Plotseling doemde, als in een Kuifje boek, een soort van Oase op. Rijstvelden en banaanbomen midden in de woestijn, waar we bij een visrestaurantje heerlijke rivierkreeftjes en gefrituurde 'snapper' aten, dorpje la Fiscal. In Moquegua aangekomen schrikten we het dorpje op door met veel motorgeronk de smalle straatjes door te blazen, heerlijk. Vrijwel aan de Plaza de Armas een leuk kitsch hotelletje. Arica (Chili) Een lange woestijnweg bracht ons vlak bij de grens, waar Lars iets van papierwerk moest regelen, en wij met een standaard afleidtruc werden bestolen van een rugzak. Drie grote kerels, waarvan één een geoefende politie-man en dan bestolen worden!!! Gelukkig geen onvervangbare spullen. Lars had de rest van het papierwerk goed voorbereid, waardoor we na ongeveer twee uur aan de grens Chili in konden. In Chili veel peso's gepind omdat die overal weer inwisselbaar zouden zijn voor andere valuta. In vergelijk tot Peru is direct het enorme verschil in welvaart / rijkdom merkbaar. We zijn naar de kust gewandeld, waar Bert en Maarten hun eerste duik in de Grote Oceaan / Pacific deden; vrij fris kunnen we melden. Lekker biertje in een strandtent, mensen kijken. De lokale bevolking is opvallend, blonder / blanker en langer dan de Peruvianen. Oruru (Bolivia)
Vanochtend in een paar uur van zee-niveau gestegen naar 4700 meter. Via een prachtige slingerweg richting de Boliviaanse grens. Een prachtige tocht door rotsachtig landschap, afgewisseld met groene vlakten, talloze Lama's en Alpaca's.We hebben zelfs de bevalling van een baby Vicuña (een soort zeldzame Alpaca) meegemaakt op een tiental meters afstand van ons, midden in de natuur, zeer uniek. Bij de grens naar Bolivia moesten we vrij lang wachten maar konden genieten van het uitzicht op de prachtige vulkaan, de Parinacota (6350 meter!). Na de grens geluncht in een afgelegen, armoedig bergdorpje op 4400 meter waar we soep met alpaca-steak aten en we bovendien nog 50 literbenzine uit een jerrycan konden kopen. Na een goed gevulde maag voor het eerst een echte dirt-road op, veel grind, stof en modder. De instructies van Lars (tegenhangen in de bocht, ruime bochten , gas houden ect.) waren er zinvol. Prachtige vergezichten over de eindeloze 'Altiplano's'. Vele Lama's, waar je regelmatig voor uit moest wijken. Bij schrik springen ze een willekeurige kant op, dus ook de weg op. Wat dat betreft zijn het net spugende ezels. Zelfs struisvogels gespot, nooit geweten dat die daar leefden. De kleine dorpjes liepen altijd uit als me met z'n vijven door het dorpje knetterden en zeker als we stopten, dan durfden ze zelfs wel eens te vragen of ze even op de motor mochten zitten.
Op een gegeven moment werden we door Lars voor de keuze gesteld; of overnachten in een dorpje dat stonk naar lama-stront en waar om 19.00 uur het licht uitging - of; nog een uurtje door rijden naar een heerlijke douche en koude biertjes in een gezellige stand op ons wachtte. De keuze was snel gemaakt. Het half uurtje werden er twee, we belanden in een knetterende onweersbui, regen, hagel, wind en bliksem om de oren, vrachtwagens zonder licht doemden op uit de duisternis (schijnt om brandstof te sparen te zijn). De beloning was daar; een vier(!)sterrenhotel en een pizza die we van vermoeidheid maar amper weg konden werken, een héérlijke douche en vervolgens als varkens gesnurkt. Potosi (Bolivia)
Een rustdag in dit mijnstadje, dat ooit de rijkste stad ter wereld zou zijn geweest door de enorme hoeveelheden zilver die er zijn gewonnen. Door de eeuwen heen zijn er hier meer dan 6 miljoen mensen overleden door het delven naar grondstoffen. We gingen per minibus op excursie naar de mijnen van Potosi. Op de plaatselijke marktdeden we nog wat inkopen Het boodschappenlijstje bestond uit Semtex, buskruitkoord, ontstekers en nitroglycerine (of iets dergelijks), als ware het komkommers en paprika's lagen de explosieven uitgestald op straat. Voor een paar centen kocht je zo'n setje. Een paar ons cocabladeren voor in de wangzakken, mmmm. Getooid met mijnwerkers helm, laarzen en oliepakken gingen we de mijn in. We hadden ons niet gerealiseerd dat er ook échte' mijnwerkers aan het werk waren, jonge jongens, wangen bol van de coca-bladeren. Er werden karretjes met duizend kilo erts versleept en een man die de gemiddelde leeftijd net had bereikt (45 jaar!) was al twee jaar bezig in een enkele zijgang. De man, André, hakte met een houweel, niets pneumatisch, tussen de asbest dampen in de hitte, verschrikkelijk, en wij als toeristen daar tussen door laveren en fotootjes maken, zeer onwerkelijk allemaal. De stemming nam toe toen we eenmaal buiten ons explosief zagen (en voelden!) ontploffen, netjes begeleid door ons gids Bernadetta.
Uyuni (Bolivia) Vanaf Potosi naar Uyuni vrijwel direct dirt-road. Een prachtige slingerweg, onderweg de nodige neerslag, waardoor er voldoende poelen ontstonden voor spektakel. El Muerto maakte een beginners fout, hij reed vlak achter el Krento die vastzat in een modderpoel, in zijn eerste versnelling, gas erop en ja, een modderfontein over El Muerto was het gevolg... De modder spoelde er spoedig af bij verschillende beekjes waar geen brug was of waar de brug was verdwenen. We moesten soms tot bijna een meter diep door het water crossen, erg spectaculair. Na het passeren van de laatste pas zagen we een laagvlakte waarin een vlek lag dat Uyuni bleek te zijn, alsof er uit de hemel een kledder was komen vallen op de vlakte en dat dan het stadje was, heel maf gezicht. Bij het stadje aangekomen zijn we een kilometer doorgereden naar het zgn Locomotieven kerkhof, een plek midden in het niets waar alle afgedankte locomotieven van Bolivia worden gedumpt. Een bizar tafereel, met dramatische wolken, alsof je door een schilderij van Dali rond reed.
Volgende dag weer een heerlijke relaxte rustdag. We werden opgehaald door Ricardo in zijn Toyota 4x4. Hij was onze gids op de zoutvlakten, het Salar de Uyuni. Er stond zoveel water op de zoutvlakte (zo groot als half België) dat een tour per motor onhaalbaar zou worden. Een wederom surrealistische tocht. Een eindeloze leegte zonder horizon, een sprookjes-achtige spiegelingen, fatamorgana's, heel onwerkelijk. Aan het eind van de uur durende auto-tocht was een eiland, het zgn. Isla del Pescador. Door de spiegeling leek het eiland op een vis, vandaar. Cactussen tot 10 meter hoogte en een bizar landschap gevormd door koraal-rotsformaties, duiden erop dat er ooit een zee geweest moest zijn, ook bovenop het eiland. Een voortreffelijke lunch werd door Ricardo voorbereid terwijl ons vergaapten aan de vergezichten en het haast hallucinerende landschap. Onderweg naar het 'zouthotel', midden op het zoutmeer, gemaakt van verlijmde zoutblokken. Later nog een mafketel op de fiets tegen gekomen, dus achteraf was het mogelijk geweest om toch de rit per motor tedoen, maar geen van ons had spijt van de luxe beslissing per 4x4 te gaan.
Oruru (Bolivia) Vandaag een tocht van twee honderd km waarvan 100 km asfalt en 100 km dirt-road, makkie, dachten we...
Na een voorspoedige eerste 100 km asfalt kreeg ik een stuk metaal van ± 10 cm in mijn achterband. Dankzij de goede technische vaardigheden en reservebanden/gereedschap van Lars waren we na 40 minuutjes weer on road. Flink wat beekjes en plassen waar we door heen moesten crossen, erg mooi. Marco, el Muerto, ging onderuit in een modderpoel. Lars ging vervolgens bijna kopje onder. Ipv. hulp bieden aan Lars besloot Maarten, el Krento een foto van Lars te maken. In een dorpje aangekomen kwam het water van alle kanten het dorp instromen, wegen waren veranderd in wildstromende beken en we besloten over stoepen te rijden, hetgeen resulteerde in bijna stokslagen van een oud vrouwtje die vond dat Maarten iets te dicht langs haar voordeur knetterde. Bij het volgende opdroog restaurantje vroeg een vrouw of we uit waren gegeten en kieperde al onze afgekloven kippenbouten en frieten in haar boodschappentas, boven op haar breiwerkje!
La Paz (Bolivia)
Ons hotelletje is wederom prima met prachtige muurschilderingen op iedere kamer. Het hotel ligt midden in de zgn. Witch Market (heksenmarkt). Op de markt is inderdaad een hoop hekserij te vinden / te koop. Lama-embryo's voor onder het bed (goed voor...), talloze opgezette dieren waaronder gordeldieren, grote padden, luipaarden, alligators, vogelspinnen, piranha's, vellen van Boaconstrictors. Heel leuk mijn kinderen maar de douane zou waarschijnlijk minder enthousiast zijn. We hielden we het daarom bij wat artisane beeldjes, kleedjes etc. Een dagje vrij om bij te komen, te internetten met thuisfront en el Meurto en el Patsero kwamen bij van buikloop/spuitpoep.
's Ochtend nog even naar de Valle del Luna gereden, een door erosie gevormd 'maanlandschap', aardig maar niet het omrijden waard. El Krento en el Snurko deden nog even cultureel. Zij bezochten een prachtig museum, gebouwd door de bekende architect Eifel waar prachtige bronzen beelden te bewonderen waren. Nabij Corioco, jungle (Bolivia) De gevaarlijkste weg ter wereld slingerde van nabij La Paz naar de jungle zo'n 3500 meter daling in een afstand van 64 km. Naast de zgn. Death Road lag een nieuwere weg die eveneens zeer spectaculair was. Vanuit het hooggebergte slinger je naar beneden door de wolken heen, de temperatuur wordt hoger en het landschap natter en groener. de motors krijgen meer zuurstof dus rijden beter, niets stond ons jungle avontuur nog in de weg... totdat... Een enorme rij vrachtwagens en bussen deden vermoeden dat er iets aan de hand was, een ongeval of een wegverzakking. We dachten een grondverschuiving te zien maar die bleek opgeworpen te zijn door een stel opstandige indianen. Dat heuveltje pakken we dachten we, wij met de motors er over heen, maar een paar honderd meter verderop werden we tegen gehouden door nog eens 200 mede indianen die van achteruit de groep met bananenschillen en stokken naar ons begonnen te gooien, na enige discussie besloten we rechtsomkeert te gaan en eieren voor ons geld te kiezen.. gelukkig, want een paar kilometer terug werden we zeer aangenaam verrast door een heus Jungle Resort, Rio Paradise. Na 10 minuten lagen we in het zwembad, dronken we bier en slingerden we in de hangmatten, wat een genot. Papagaaien die van ons bord aten, bananenbomen, mangobomen, koffieplanten, avocadobomen, papayabomen, werkelijk paradijselijk. Copacabana (Bolivia)
Vanuit de jungle een prachtige tocht omhoog richting Copacabana, via La Paz. Weer veel slingeren, veel hoogte meters gemaakt, een prachttocht. In Copacabana aangekomen werden we bezocht door een schoenpoetser (die kon z'n lol op) en een 'vrouwtje' die precies de helft van el Patsero was. Het hotel had uitzicht over het prachtige Titicaca meer maar de weergoden waren ons (weer) niet goedgezind. Ondanks dat de tickets voor een boottrip naar isla del Sol al waren gekocht, besloten de volgende dag toch maar direct door te rijden naar Puno in Peru.
Puno (Peru) Puno is dé uitvalbasis om een boottrip te maken naar de beroemde rieteilanden in het Titicaca meer. Het verhaal gaat dat de Uros indianen vanwege hun donkere huidskleur ooit zijn verbannen naar de eilanden. Tegen de tijd dat ze weer aan land mochten moesten ze grond-belasting betalen en dat deed hun besluiten weer terug te keren naar hun drijvende riet-eilanden. We huurden een privé boot om te voorkomen dat we tussen tientallen toeristen zouden belanden en dat was een goed idee bleek achteraf. Op de eilanden was de sfeer heel plezierig en gek genoeg niet zo toeristisch als we hadden verwacht (althans dat kwam niet zo op ons over). Veel spelende kinderen en vrouwen die hun kleedjes te koop aanboden. Een vrouw leende zelfs haar arend aan ons uit die vervolgens op de arm kwam fladderen. Arequipa (Peru)
Veilig weer terug naar Arequipa, het werd rustige laatste rijdag. Onderweg nog een vrachtwagen gezien die net het ravijn in was gekieperd, gelukkig is ons dat soort drama's bespaard gebleven. Enige letsel/schade is een gestolen rugzak, een paar keer een nat pak en een paar flinke bulten op het hoofd. El Krento brak op de laatste dag nog een stuk van zijn voortand nadat hij voor de zoveelste keer tegen een te lage duurpost aanliep.., el Lompo...
Een heerlijke BBQ stond klaar bij Lars thuis. Voldoende bier en deze geweldige reis werd dansend afgesloten met de schoonfamilie. Lars, el Guido, namens ons heel hartelijk bedankt voor een onvergetelijke reis! In 15 dagen hebben we heel veel indrukken opgedaan. We hebben heel veel gezien, beleefd en bovenal genoten! Ga zo door, volgende keer hopen we op iets minder regen!
Trek er maar even voor uit! Want op de site van BMW GS-Club Nederland staat een reisverslag van Leo & Janet. Zij reisden met PeruMotors in december 2005. Een verslag 'om je vingers bij af te likken'.
Bedankt Leo & Janet, een betere reclame kunnen we ons niet wensen...
Tot 2007, we kijken er naar uit om jullie weer te kunnen verwelkomen hier in Arequipa!
Lars & Geert Abel.
http://www.bmwgsclub.nl/forum/viewtopic.php?p=173675#173675 
Hoi Lars,
Wij willen je nog even laten weten hoe onvergetelijk we de motorreis hebben gevonden, het was echt schitterend. Heel afwisselend, geen dag hetzelfde. Ook geweldig hoe elk probleempje weer zo gemakkelijk opgelost werd. Grote klasse!!!
Nu we weer thuis zijn en de mooie foto's bekijken, krijgen we gewoon heimwee naar Peru, en vooral naar het motorrijden.
We hebben het allemaal een geweldige ervaring gevonden om op die motoren rond te crossen.
We willen jou en Eddy dan ook bedanken voor de fijne weken.
Heel veel groetjes van: ( ook voor Eddy en Carmen)
Ad, Rian, Theo en José.
Honeymoon in Peru
Toen wij woensdag 3 maart 2005 aankwamen in Peru wisten we niet wat ons te wachten stond. Lima was Lima, net als een hoofdstad een hoofdstad is. Het avontuur begon pas echt toen we de volgende dag in Arequipa aankwamen. Wat een mooie entree. Bergen die op je afkomen, besneeuwde toppen en toch een aangenaam klimaat bij aankomst.
Ons hotel was comfortabel, onze welkom was interessant, onze Spaans was matig, maar ons genot was maximaal! Op het moment dat we de motoren zagen, wisten we dat dit een unieke ervaring zou worden. De reis was zo ingericht dat we in ruim twee weken van Zuid-Peru zouden genieten en dat vanaf het perspectief van een echte (cross) motorrijder!
Colca Canyon was onze eerste echte sight. Hoewel de reis op zich al een behoorlijke eye opener was. Wie had ooit durven dromen dat er ergens op aarde een plek was dat er zo hemels uit kon zien? En op hoogtes waar je in Europa gewoonweg van schrikt (tussen de 3800 en 5000 meters)! Gelukkig voor onze gids vonden wij de omgeving interessanter dan de eventuele condors die er rond zouden kunnen vliegen. Want dat betekende lekker veel motorrijden (wat een geneesmiddel op zich is voor hoogteziekte) en weinig stilstaan. Na een mislukt heetwaterbad reisje, maar een geslaagd verblijf in Chivay, zijn we verder gereisd naar Cusco. Dat was DE uitdaging van de hele reis. Slechte wegen, koeien die in de weg lopen, honden die graag aan je wiel blijven plakken voor het geval er eten aan hangt; het was bikkelen… Maar je bent een bikkel of je bent het niet.. We hebben het met pijn aan het zitvlees maar genot in het hoofd, gehaald!
Aangekomen bij Cusco kregen we te horen dat we een dag of twee ´motor´ vrij hadden om voor de verandering de rol van een echte toerist aan te nemen. Machu Picchu was niet zo spannend met de bus. De bergen wilden we natuurlijk als ´ervaren´ crossrijders met de motor beklimmen in plaats van met die suffe (en mega dure) bus. Zo stoer waren we inmiddels wel geworden! Na twee dagen op onze gat zitten, de toerist uithangen en de vuile was laten doen, waren we wel weer toe aan een klein ritje. Lars bracht ons naar de Heilige Vallei. De grens van de bergen en het oerwoud. Wederom een indrukwekkende ervaring.
De plaatsen die waar we daarna nog doorheen zijn geraced met onze supermotoren waren Puno, het Titicaca meer en nog wat meer van die interessante dorpjes (die allemaal erg op elkaar beginnen te lijken als je daar met 80km per uur doorheen ploft met je crossbike). En het uitzicht bleef keer op keer geweldig.
De terugreis naar Arequipa was er eentje om nooit meer te vergeten. Juist de laatste dag op de motoren treffen wij achtereenvolgens, een regenbui, een hagelbui, een mistbui, onderkoelingsverschijnselen, een grote kledingomwisseltruc…. En niet perse in die volgorde!
En toch was de reis meer dan geslaagd. Zoals Lars het zo mooi kon verwoorden: Ach, als je eenmaal onder de hete douche staat, ben je de kou zo weer vergeten.
Nou, mooi niet Lars! Ik zal het nooit meer vergeten, want het heeft mij een bikkel gemaakt kan ik je vertellen!
Lars heeft ons verteld (en onze kilometertellers ook) dat het een ritje van ongeveer 1700 kilometer zou zijn. Vooraf had vooral ik niet durven dromen dat dit een ritje was dat ik zonder vallen zou doen. Mijn motorrijbewijs zit pas een half jaar in mijn portemonnee. Maar het is ons allemaal gelukt.
De hele reis zouden we niet eens in honderdduizend woorden kunnen samenvatten. Het zijn er te weinig om Peru tot zijn recht te laten komen. Zelfs de Lonely Planet overdrijft niet wanneer het de schoonheid en innovativiteit van het land en haar bevolking probeert te beschrijven.
Wij hebben de mooiste (huwelijks-) reis van onze leven gemaakt en dat mede dankzij Lars, de motoren en niet te vergeten het mooie land van Peru.
Thanks! En wie weet wordt de volgende reis één door zowel Peru, als Chili en Bolivia.. Wie gaat er mee?? Klaas en Wendy (getrouwd op 27 februari 2005 te Suriname, genoten van hun huwelijksreis tussen 2 en 16 maart in Peru).
In oktober 2004 reed Sjaak Ipenburg een stuk mee met PeruMotors onder leiding van Lars. In het februari/maart 2005-nummer van National Geographic Traveller (NL-versie) verscheen een reisverslag van Sjaak.
...Klik hier... om het hele artikel te lezen.
It was the first time in South America and to start in Peru to discover a bit of this continental was breath taking.
Peru is a country where it is still fun to ride on a dirtbike. You have so many contrasts even in one day. Riding on very very bad small roads, that is hard working, with very deep valleys at almost 5000 mtr that leads you through the Andes, feeling the roughness and the abandonment of the landscape. Gooseskin all over your body of excitment and coldness. The next moment you are only at 2000 mtr with a few kilometers nice asphalt to get some rest. Or even on sealevel riding through the dessert. At the end of the day in a good hotel (it is afterall holiday) a refreshing shower and thinking over the impressions of the day.
Feeling proud that you did it. And in between showed Peru us his very old and beautiful culture and cities like Arequipa, Cuzco and Ayacucho. It is amazing when you see for example Machu Picchu or the Nazca lines with your own eyes. Those big stones so tight on eachother it is still a mysterious how the Incas did it.
The people who live there are very kind and sometimes made a photo of us. Because where we came with the dirtbikes in those small villages, they don't see so often blanco gringos certainly not on dirtbikes. It was a pitty that we cannot speak spanish.
Thank you Lars for showing us Peru at the way you did it. The perfect mix of culture, nature, exertion and relaxing. You took care of everything and gave us still much freedom to change schedule or to do what we wanted to do. Especially the plan you came up with to go the rainforest was very good.
Greetings from Holland,
Gerhard.
